Καλή σας μέρα και χρόνια πολλά!

Σας ευχαριστούμε θερμά και πάλι για την παρουσία σας στην γιορτή μας! Ευχαριστούμε και χαιρετούμε  με αγάπη, πολλή εκτίμηση και βαθύ σεβασμό τον καθένα προσωπικά από εσάς που  είστε σήμερα κοντά μας, αποδεικνύοντας  ότι γνήσια αισθάνεσθε,  ότι δεν ξεχνάτε, ότι ανήκετε και σεις , όπως λέει  ο τραγουδοποιός, στην Ελλάδα που αντιστέκεται, στην Ελλάδα που επιμένει. Επιτρέψτε μας, πριν αρχίσει το κυρίως μέρος της γιορτής  μας, να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες σκέψεις που αντλούνται από το τεράστιο ειδικό βάρος της σημερινής εθνικής επετείου:

Η Ελλάδα υπήρξε η χὠρα με την πιο βαριά συμμετοχήπολέμησε κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο με τέσσερις στρατούς. Υπέστη τριπλή κατοχή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική,(εικόνα) κατά την διάρκεια της οποίας ο Άξονας προσπάθησε, κυρίως με τον λεγόμενο οικονομικό πόλεμο, την φοβερή συνακόλουθη πείνα και την αχρήστευση όλων των υποδομών, όχι απλά να πλήξει, αλλά να εξαφανίσει τον ελληνισμό, με την προσφιλή του τακτική που εφάρμοσε κατ’ εξοχήν και κατά άλλων εθνοτήτων και μειονοτήτων.  Θυμίζουμε , για όσους δεν το γνωρίζουν.ότι η βουλγαρική κατοχή στην Μακεδονία και Θράκη, τρίτη στην σειρά, υπήρξε εξίσου απηνής και φρικτή με αυτή των ναζί, με χιλιάδες ομαδικές εκτελέσεις-θυμίζουμε ενδεικτικά το Δοξάτο της Δράμας, παράλληλο των Καλαβρύτων και του Διστόμου-, σκληρή πείνα, κάθε λογής βιαιοπραγία κατά του  πληθυσμού και ιδίως των αδύναμων ομάδων του, με  σκληρές μεθοδεύσεις πλήρους βουλγαροποίησης του ελληνικού στοιχείου, μέχρι και απάγόρευση ομιλίας της ελληνικής γλώσσας στην Μακεδονία και την Θράκη! Παρά ταύτα οι Έλληνες πατεράδες και παππούδες μας αντιστάθηκαν στην εισβολή του Μουσολίνι, στην γερμανική επίθεση, στο εφιαλτικό τριπλό μέτωπο της Κατοχής και όχι απλά επιβίωσαν ως έθνος ιστορικά, αλλά άφησαν λαμπρή παρακαταθήκη θάρρους , παντοειδούς αντοχής, ανθρωπιάς, ελπίδας. Πώς το κατόρθωσαν αυτό; Mε την πίστη τους στα ιδανικά που η δική μας σημερινή κουλτούρα έχει εν πολλοίς αφορίσει. Με την ασκητική τους βιοτή και με την αγάπη και την προσφορά στο συνάνθρωπο, καρπούς ενός άλλου πολιτισμού.

Η 28^η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι μια επέτειος με απλά ελληνική σημασία, κάτι που εμείς ως έλληνες εορτάζουμε γιατί έτσι βολεύει τον δικό μας εθνικισμό εντός ή εκτός εισαγωγικών, την δική μας θέαση των πραγμάτων . Ιστορικώς αναντίρρητα  η ελληνική αντίσταση στα βουνά της Πίνδου και στην Μακεδονία από τον Οκτώβριο του 1940 ως τον και τον Απρίλιο του 1941 έκρινε, σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να το πω με απλά λόγια, οι Έλληνες, αυτοί οι χιλιοβασανισμένοι φαντάροι του κρυοπαγήματος, της ψείρας, των κομμένων ποδιών καθώς και οι υπόλοιποι των μετόπισθεν και της σκληρής πραγματικότητας της κατοχής, των σαμποτάζ και της αντίστασης, η γενιά του 40,  εγλύτωσαν τον κόσμο από την επικράτηση του φασισμού, του ολοκληρωτισμού. Αυτή η νίκη, αυτή η αντίσταση επομένως δεν έχει απλώς ελληνική, αλλά οικουμενική σημασία. Ας σκεφτούμε μόνο τον κόσμο υπό χιτλερική κατοχή, γεύση της οποίας εμείς πήραμε επί τριετίαν και τότε θα καταλάβουμε. Υπό αυτό λοιπόν το πρίσμα θεώμενη η σημερινή επέτειος, αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί  ενδεχομένως ατονεί στις συνειδήσεις  αρκετών νεοελλήνων και μάλιστα σε εποχή που τονίζεται τόσο η ανάγκη αντιμετώπισης  του παντοειδούς φασισμού και ρατσισμού. Δεν κατανοούμε το γιατί ορισμένες φορές πολεμούνται ανοιχτά ή παραδίδονται στην αδιαφορία  εθνικές επέτειοι σαν την σημερινή, με οικουμενική επαναλαμβάνουμε σημασία  και από την άλλη πλευρά εκφωνούνται ατελείωτοι φιλιππικοί κατά του φασισμού. Μήπως το συμπέρασμα είναι ότι ο φασισμός, όταν σου χτυπά την πόρτα με όλη του την βαρβαρότητα, αντιμετωπίζεται καλύτερα με τα λόγια και όχι στην πράξη, με τίμημα τεράστιο και βαρύ προσωπικό  κόστος όπως αυτό που πλήρωσαν οι αγωνιστές του ’40, oι πάπποι και πατέρες μας;

Αγαπητοί φίλοι,

Τιμὠντας την 28^η Οκτωβρίου 1940, δεν επιδιδόμαστε σε ακατάσχετο βερμπαλισμό, ούτε τιμούμε τον πόλεμο. Τιμούμε όμως και γεραίρουμε εκείνους που ήταν αναγκασμένοι, μπροστά στην ανελέητη απειλή και απροκάλυπτη επίθεση των όπλων, να προτάξουν άμυνα υπέρ βωμών και εστιών. Τιμούμε τους συμπατριώτες μας και όσους άλλους ανά τον κόσμο δεν παραδόθηκαν αμαχητί στον ολοκληρωτισμό. Κάποιοι γκρινιάζουν διαδικτυακώς  ότι τιμούμε οι Έλληνες την 28^η Οκτωβρίου του 40 κι όχι την 12 Οκτωβρίου του 44, ημέρα της απελευθερώσεως της Αθήνας, ως πράττουν, λένε,  λοιποί ευρωπαικοί λαοί. Απαντούμε  ότι την ημέρα αυτή, την 28^η Οκτωβρίου 1940, την ετίμησαν και την καθιέρωσαν πρώτοι οι ανάπηροι της Πίνδου, οι αληθινοί πρωταγωνιστές των γεγονότων,  με σιωπηρή σπαραξικάρδια  διαδήλωσή τους στον Άγνωστο Στρατιώτη στην πρώτη της επέτειο και αψηφώντας την γερμανική κατοχή, την 28^η Οκτωβρίου του 1941. Απαντούμε ότι ο κάθε λαός δικαιούται να τοποθετεί τις εθνικές του επετείους  μνήμης και τιμής εκεί που η δική του συνειδησιακή  δεξαμενή, η δική του καρδιά εκφράζεται καλύτερα και όχι όπου επιβάλλει ομοιογενώς το πολιτικώς ορθόν των Βρυξελών, της Βόννης ή όποιου άλλου .Και μια τέτοια μέρα είναι και θα είναι πάντα για τον Έλληνα η αυγή της 28^ης Οκτωβρίου του 40. Θυμίζουμε επίσης ότι άλλοι αντιστάθησαν και δικαιούνται να εορτάζουν την απαρχή της επικής αντιστάσεως τους, η οποία οδήγησε και στην απελευθέρωση -και όχι την απαρχή απλά  ενός πολέμου, όπως εμφανίζεται-και άλλοι παρέδοσαν τα στέμματά τους, τα κλειδιά τους, τα φρούριά τους  και γενικώς τα πάντα τους στους μοτοσυκλετιστές του  Χίτλερ και εορτάζουν βεβαίως την ημέρα της απελευθερώσεώς τους για την οποία θυσιάστηκαν άλλοι, τους οποίους σήμερα οι ίδιοι λοιδωρούν και περισφίγγουν. Απαντούμε τέλος ότι επέτειοι σαν την 28^η Οκτωβρίου υποδεικνύουν το μόνο ήθος που οδηγεί στην αληθινή απελευθέρωση αλλά και προφυλάσσει από την κάθε υποδούλωση: το πνεύμα της αντίστασης του ελεύθερου ανθρώπου κατά του ψεύδους και της βαρβαρότητας, το πνεύμα της ομοψυχίας και της ανθρωπιάς, το πνεύμα της πίστεως, του θάρρους και της ελπίδας.

Αγαπητοί φίλοι,

Σήμερον ημέρα εορτής!

Ας χαρούμε και ας εορτάσουμε με όλη μας την καρδιά την σημερινή ημέρα. Μας ανήκει, έστω αναξίως, αλλά ως κληρονομιά αγάπης. Την αγόρασαν πολύ ακριβά οι δικοί μας άνθρωποι. Ας διδαχτούμε πολλά απ’α υτήν, ας ταπεινωθούμε, ας σκύψουμε πολύ μπροστά της. Ας θυμηθούμε ακόμα και ας απαιτήσουμε προς πάσα κατεύθυνση να γίνει το ιερό χρέος ταφής των νεκρών μας που τα οστά τους  βρίσκονται ακόμα διάσπαρτα στις χαράδρες των βουνών. Ας διεκδικούμε πάντοτε, ανυποστόλως  και ανεξαρτήτως πολιτικών συγκυριών, τις επιδικασθείσες  πολεμικές αποζημιώσεις από την πλευρά των σφαγέων του Ελληνισμού.

Κυρίως όμως ας διεκδικούμε τον προσωπικό και συλλογικό επανεγκεντρισμό μας σ’εκείνο το ήθος και πνεύμα που μας έβγαλε από την σκλαβιά και εγγυάται και την σημερινή μας ανάσταση.

ΖΗΤΩ-ΑΣ ΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ-Η 28^Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1940!