αΜΝΗΜΗ 28^Ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940-ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΙΜΟΥ 2012-13

  Κύριε Διευθυντά, Κύριοι Υποδιευθυνταί, ,αγαπητοί συνάδελφοι, , Kύριε Πρόεδρε του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, κυρίες και κύριοι, αγαπητά μας παιδιά,

Κατ’αρχάς επιθυμούμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς όλους όσους συνετέλεσαν στην πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης, τους αγαπητούς και εκλεκτούς συναδέλφους που κατέθεσαν όπως πάντα την ψυχή τους για ό,τι βλέπετε και ακούτε,  τη Διεύθυνση του Σχολείου μας που μας παρείχε κάθε δυνατή διευκόλυνση, καθώς και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, μόνιμο αρωγό και συμπαραστάτη του έργου μας. Δραττόμενοι δε της ευκαρίας, να ευχηθούμε να τελεσφορήσουν οι αγώνες του που είναι αγώνες όλης της σχολικής κοινότητας για την επίλυση του μείζονος θέματος της μεταφοράς των μαθητών μας, θέματος που άπτεται της ίδιας της υπάρξεως του Σχολείου μας. Κυρίως όμως και και πρωτίστως θέλουμε να ευχαριστήσουμε τα εξαιρετικά μας παιδιά, τα ευγενή αυτά παιδιά των οποίων το ήθος, το ταλέντο, η υπομονή και η ψυχική καλλιέργεια γίνονται πλέον ή αισθητά σε όλους μας μέσα από ευκαιρίες όπως η σημερινή. Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στα παιδιά της Γ Λυκείου, τα οποία, στην ιδιαίτερη και κοπιαστική αυτή περίοδο της ζωής τους, με περισσό φιλότιμο και αγάπη, δεν εμέτρησαν κόπο και χρόνο προκειμένου να πλαισιώσουν τη γιορτή μας. Τους συγχαίρουμε, τους ευχαριστούμε και τους ευχόμαστε οι επιτυχίες τους να είναι αντάξιες της πλούσιας καρδιάς τους. Θα ήθελα εδώ να τονίσω πως αυτό που ονομάζουμε «σχολικές εορτές», ιδιαιτέρως δε σε σχολεία όπως τα  Μουσικά, είναι κατ’ εξοχήν εκδηλώσεις πολιτισμού. Είναι δε οι εκδηλώσεις εκείνες που απαιτούν την μεγαλύτερη συλλογικότητα, την μεγαλύτερη συνεργασία και εμπλοκή καθηγητών γενικής και μουσικής παιδείας ,την κινητοποίηση μεγίστου μέρους του μαθητών και του σχολείου, με όλες τις συνακόλουθες, οργανωτικές, ,καλλιτεχνικές, επιστημονικές, συντονιστικές, τεχνικές, πρακτικές, διαπροσωπικές πλευρές παρούσες και διαρκώς  αναδυόμενες. Είναι, θα λέγαμε, καθολικές παιδευτικές εκδηλώσεις ,στις οποίες μετέχει και από τις οποίες επηρεάζεται ολόκληρη η σχολική κοινότητα. Αξίζουν επομένως την προσοχή, την μετοχή, την συμπαράσταση όλων μας και την διαρκή μας φροντίδα, προκειμένου  η ποιότητα και η συνεργατικότητα του συλλογικού έργου, αποτύπωμα του οποίου αποτελούν, να αναβαθμίζεται διαρκώς, να επαληθεύει τα πολιτισμικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά προτάγματα των Μουσικών Σχολείων και να δίνει χαρά σε όλους μας.

Η σημερινή ημέρα είναι μια μέρα εξόχου σπουδαιότητος για την ελληνική μνήμη και ιστορία. Σήμερα, εκτός από την ετήσια επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940, όπως ήδη ακούσαμε, συμπληρώνεται ένας αιώνας ελευθερίας για τη Θεσσαλονίκη ύστερα από 5 αιώνες τουρκοκρατίας, αλλά και για τη μισή Ελλάδα το έτος 2012είναι τ το έτος των εκατόχρονων της ελευθερίας τους. Αλήθεια τι σημαίνουν όλα αυτά; Έχουν κάποιο ουσιαστικό νόημα αυτές οι επέτειοι, αυτοί οι εορτασμοί ή αποτελούν απλώς ευκαιρίες δι’ άρτον και θεάματα ή, στην δε χειρότερη περίπτωση εκδηλώσεις «εθνικιστικού» χαρακτήρα; ;Άραγε ,για να παραφράσω ερωτήματα ποικιλοτρόπως τεθέντα ,ενδιαφέρουν κανέναν τελικά τα εκατόχρονα της λευτεριάς της Σαλονίκης; Έχει λόγο ύπαρξης ο εορτασμός του ΟΧΙ του 1940;

Eμείς, όλα αυτά τα ερωτήματα, αλλά και πολλά άλλα που όλους μας αγγίζουν, όπως εκείνα  τα οδυνηρά, τα αγωνιώδη που αφορούν την τωρινή κατάσταση της

πατρίδας μας, επιλέξαμε φέτος σαν εκπαιδευτική ομάδα, να τα προσεγγίσουμε μέσω της ποίησης. Κι αυτό γιατί η ποίηση, η τέχνη έχουν το προνόμιο ν’ απαντούν σε ερωτήματα χωρίς να πληγώνουν, αλλά μαλάσσοντας και να μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Και η καρδιά είναι ο χώρος όπου κατεξοχήν εδράζεται ο άνθρωπος και η συνείδησή του. Η ποίηση και η τέχνη έχουν και ένα ακόμα μεγάλο καλό: μιλούν με μια γλώσσα που κάθε ευαίσθητος άνθρωπος, όποιες αντιλήψεις κι αν έχει, την μιλά και την κατανοεί. Έτσι έχουν κατ’αρχήν διαλλακτικό,ενωτικό χαρακτήρα.

Είναι αλήθεια ότι διερχόμαστε μια εποχή εξόχως αντιποιητική. «Χειμώνας μπαίνει ως το μυαλό», για να μιλήσουμε τη γλώσσα του Ελύτη. Η ποίηση διώκεται και αντικαθίσταται από την σκληρότητα της αδικίας, τη σιωπή του φόβου, την αγωνία για το μέλλον. Είναι τρομερό πράγμα η αδικία. Μπορεί να εξαγριώσει τον άνθρωπο, μπορεί όμως και να τον κάνει γνήσια αντιστασιακό, γνήσια ποιητή. Φλόγα στο σκοτάδι.

Η ποίηση μπορεί, μέσα από το προνόμιο της δικής της διαισθητικής διαλέκτου, να δώσει και τις πλέον καθαρές απαντήσεις σε ερωτήματα σαν αυτά που θέσαμε στην αρχή. Είναι άραγε ο «Φιλόπατρις» του Ανδρέα Κάλβου εθνικιστής; Ήταν εθνοφυλετιστές ποιητές, όπως ο Κωστής Παλαμάς, που ,σημειωτέον, αδικαιολόγητα έχουν εξοριστεί από τα σχολικά βιβλία του Γυμνασίου; Όχι, αγαπητοί φίλοι. Η αγάπη προς την πατρίδα, η φιλοπατρία-τι όμορφη λέξη_, δεν είναι εθνικισμός. Η αγάπη, η τιμή, ο γνήσιος σεβασμός προς τη γενέθλιο γη, τη γλώσσα, την ιστορία, τις αιωνόβιες παραδόσεις της, είναι κεντρικό στοιχείο συγκρότησης της ταυτότητας κάθε ανθρώπου, ακρογωνιαίος λίθος της ανθρώπινης αυτοσυνειδησίας από την αρχαιότητα ακόμη, μήτρα και πρόξενος πολιτισμού, μαγνήτης συγκρότησης ελλόγου συλλογικότητας.

Η φιλοπατρία, η αγνή αγάπη προς αυτά που σε γέννησαν και σ’ έθρεψαν, έχουν ομορφιά ,έχουν ποίηση, έχουν μνήμη, έχουν διάρκεια. Τροφοδοτούν διαρκώς μ’ ερεθίσματα το νου, εδράζονται στην καρδιά. Σε καμία περίπτωση δεν αποκλείουν την κριτική θεώρηση, την διαρκή εγρήγορση, την μέριμνα να ξερριζωθούν όσα αγκάθια απέδειξε η ιστορική διαδρομή πως διαιρούν και πληγώνουν.

Ο εθνικισμός, ο εθνοφυλετισμός, από την άλλη μεριά, είναι άσχημος. Κραυγάζει, απειλεί. Επτίθεται, διαιρεί. Δεν μιλά σε «μέλος εναρμόνιον» για πράγματα που αγαπά γνησίως, δεν καταλλάσσεται, δεν καταλλάσσει. Αισθάνεται υπεροχικά, λειτουργεί εξ’ ορισμού αντιθετικά, νιώθει απειλούμενος από την διαφορετικότητα και γι’ αυτό επιθυμεί να την εξαφανίσει». «Ουχ ούτως έσται ημίν, ω φιλοπάτριδες, όπως θα έλεγε ο Ανδρέας Κάλβος. Η αληθής φιλοπατρία είναι ευγενής, ειρηνική, ενωτική, διαλλακτική, αλλά και σταθερή και μαχητική όπου χρειάζεται, γνωρίζοντας να χαράσσει όρια, άνευ των οποίων δεν υπάρχει σχέση και ανταλλαγή Ο αληθής φιλόπατρις είναι και γνήσιος κοσμοπολίτης, πολίτης του κόσμου. Είναι γνήσια οικουμενικός γιατί είναι αυθεντικός.  Έχει γνώση και αγάπη των ιδίων, άρα με άνεση μπορεί να διαλεχθεί, να σχετισθεί ελεύθερα με το διαφορετικό και να χαρεί, ν’ απολαύσει και τη δική του ομορφιά, καθώς και την γοητεία των συνθέσεων που δεν εξαναγκάζουν.  Έχει όμως πρώτα ζεσταθεί ως τα κατάβαθα της ψυχής του στην οικεία εστία και ξέρει πως και το δικό του φιλόξενο σπίτι αξίζει διαφύλαξης.

Ο γνήσια φιλόπατρις δεν είναι επομένως ούτε εθνομηδενιστής. Δεν διαγράφει, δεν αλλοιώνει βάναυσα το δικό του πρόσωπο. Δεν παραχαράσσει τη δική του ιστορία και τη δική του γλώσσα. Δεν « συνωστίζεται» σε συγχυτικού τύπου «λειάνσεις των αιχμών».

Κυρίες και Κύριοι,

Η χώρα μας, η μικρή αυτή ιστορική και  υπερήφανη χώρα, που με τόσες θυσίες και ανυπολόγιστο φόρο αίματος πολέμησε τον φασισμό, δεν πρέπει ποτέ να τον ξαναζήσει. Δεν αξίζει όμως και τον εθνομηδενισμό, ο οποίος αφήνει, μ ’ένα αλλιώτικα βίαιο εικονοκλαστικό μένος, τεράστια κενά στις ψυχές των ανθρώπων και δη των νέων παιδιών. Ο νέος άνθρωπος χρειάζεται αυτό που λέγαμε παλιά ,ιδανικά. Μορφές-πρότυπα.έμπνευση ,ποίηση. Όταν αποκαθηλώνουμε ένα μεγάλο μέρος απ’ ό,τι θα μπορούσε να γεμίσει ομορφιά την ψυχή του ,μήπως τον σπρώχνουμε να το αναζητήσει σε κάπηλες  μορφές του;

Αγαπητοί φίλοι,

Στις μέρες που διερχόμαστε, έχουμε απόλυτη ανάγκη την όντως ποίηση, τον όντως πολιτισμό, την γνήσια τέχνη, την αυθεντική ομορφιά. Είναι ισχυρές επάλξεις άμυνας στο ζόφο. Οφείλουμε, με τις όποιες δυνάμεις μας να συνεχίσουμε να χτίζουμε τον νεοελληνικό πολιτισμό, να τον κάνουμε ακόμα γερότερο και ομορφότερο, εις πείσμα των καιρών. Ο Ελύτης έγραψε το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο» σε μια από τις οδυνηρότερες εποχές που γνώρισε η Ελλάδα, την φρικτή Κατοχή. Μέσα στην ποιητική θεώρηση του κόσμου είναι και η έκπληξη, το δέος, η ευχαριστία ,προνόμια των αθώων και των παιδιών. Άχαρος, αχάριστος κατάντησε ο κόσμος μας. Γι’  αυτό κι εμείς ευχαριστούμε για άλλη μια φορά γι’ ’αυτό το σχολείο ,για την ευλογία να ζούμε εδώ. Ευχαριστούμε για σας όλους. Γι’ αυτά τα παιδιά. Ευχαριστούμε για τους ανθρώπους που έζησαν το’40, που πολέμησαν, που είναι εδώ ανάμεσά μας. Ίσως η ακοή τους μαράθηκε με το χρόνο, η ψυχή τους όμως μένει πάντα όρθια και διατηρεί την παλιά της μαχητικότητα. Τους αφιερώνουμε τη σημερινή μας γιορτή και ευχόμαστε να  έχουμε χρόνια πολλά κι άλλα κοντά μας για να μας χαροποιούν και να μας παρηγορούν. Και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε όπως μπορούμε και να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε στην ομορφιά που, σύμφωνα με τον ντοστογιεφσκικό λόγο, θα σώσει τον κόσμο.

                                                      

````````````````````````````