Ομιλία μου περί νομοθετημάτων στο χώρο της Παιδείας εν σχέσει με την Γλώσσα και την Ιστορία από το 1974 έως σήμερα .



Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

εὐχαριστῶ θερμὰ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τὴν πρόκληση τῆς ἐπικοινωνίας στὰ πλαίσια τῆς σύναξης αὐτῆς ποὺ ἀσχολεῖται μὲ θέματα ἐξόχως σημαντικά. Προέρχομαι ἀπὸ τὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση, εἶμαι φιλόλογος καὶ τὰ λίγα λόγια ποὺ ἐκλήθην νὰ πῶ στὴν ἀγάπη σας τὰ ἀντιμετωπίζω πρωτίστως ὡς προσωπική μου ὑπόμνηση ἐγρήγορσης, καταρτισμοῦ καὶ κινητοποίησης σὲ μιὰ ἐξαιρετικὰ ἀπαιτητικὴ ἐποχὴ ὅπως ἡ δική μας.

Τὸ θέμα ποὺ θὰ ἀναπτύξω ἐπιγράφεται «Ἐπισκόπηση καὶ προβληματισμὸς ἐπὶ τῶν κυριότερων ἀντιπνευματικῶν καὶ ἀντεθνικῶν νομοθετημάτων στὸν χῶρο τῆς Παιδείας καὶ εἰδικότερα στὸν τομέα τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση ἕως σήμερα». Θὰ ἀναφερθῶ κυρίως στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση τὴν ὁποία γνωρίζω ἐκ τοῦ σύνεγγυς, ἀλλὰ πολλὰ ἀπ’ ὅσα θὰ ἐκτεθοῦν ἀφοροῦν καὶ τὴν Πρωτοβάθμια Ἐκπαίδευση ἐφόσον οἱ στοχεύσεις καὶ οἱ ἐπιχειρούμενες μεθοδεύσεις εἶναι πανομοιότυπες.

Τὸ θέμα εἶναι βεβαίως ἐξαιρετικὰ εὐρύ, μιᾶς καὶ ἡ Γλώσσα καὶ ἡ Ἱστορία ὡς ἐπιστημονικὰ καὶ παιδευτικὰ ἀντικείμενα εἶναι ἰδιαίτερα σύνθετα ἀλλὰ καὶ κομβικά, θεμελιακὰ γιὰ τὴν συγκρότηση τῆς ταυτότητας ἑνὸς ἔθνους. Ὡς ἐκ τούτου, ἀποτελοῦν καὶ προνομιακοὺς χώρους γιὰ τὴν προσπάθεια κατίσχυσης τῶν διαφόρων ἰδεολογιῶν ποὺ διαγκωνίζονται πρὸς τοῦτο. Εἶναι δὲ τὸ θέμα εὐρύτατο καὶ γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι συνακολούθως τὰ προβληματικὰ νομοθετήματα στὸν χῶρο τῆς Παιδείας στὴν προαναφερθεῖσα περίοδο εἶναι πολλὰ τὸν ἀριθμό. Ἑπομένως, στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς ὁμιλίας, θὰ περιοριστοῦμε στὴν ἐπισκόπηση αὐτῶν ποὺ κρίνονται ὡς τὰ πλέον ἐπιδραστικὰ ἐπὶ τῆς διαμόρφωσης τῆς συλλογικῆς μας συνειδήσεως, γλωσσικῆς καὶ ἱστορικῆς. Ἀφοῦ περιγράψουμε τὰ νομοθετήματα αὐτὰ κατὰ τομέα, θὰ προβοῦμε σὲ σύντομο σχολιασμὸ τῶν συνεπειῶν τους καὶ θὰ ἀναφέρουμε κάποιες συνοπτικὲς προτάσεις μας. Θὰ θέλαμε ἐδῶ νὰ σημειώσουμε ὅτι, μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν δυσμενῶν φαινομένων ποὺ θὰ περιγραφοῦν δὲν ἀμφισβητοῦμε τὴν ὕπαρξη καὶ θετικῶν νομοθετημάτων, πρωτοβουλιῶν καὶ προθέσεων στὸν χῶρο τῆς Παιδείας. Εἴμαστε ὅμως ὑποχρεωμένοι νὰ διαπιστώσουμε συγκεκριμένες νομοθετημένες ἐπιτελικὲς κατευθύνσεις τὶς ὁποῖες καὶ καταγράφουμε.

Θὰ μᾶς εἶναι ἐξαιρετικὰ χρήσιμες στὴν διαπραγμάτευση τοῦ θέματός μας δύο ἀρχικὲς ἀναφορές. Ἡ πρώτη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος. Τὸ Σύνταγμα στὸ ἄρθρο 16 παρ. 2καθορίζει ἐπακριβῶς τὴν ἀποστολὴ καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς Παιδείας ποὺ ὀφείλει τὸ κράτος νὰ παρέχει στοὺς ἑλληνόπαιδες, σημειώνοντας: «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴν διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες».

Βάσει αὐτοῦ του ἄρθρου τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν προκυπτόντων ἐξ’ αὐτοῦ κανονιστικῶν διατάξεων ρυθμίζεται ἢ μᾶλλον ὀφείλει νὰ ρυθμίζεται καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν διδακτικῶν ἀντικειμένων τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας. Ἡ διδασκαλία δηλαδὴ τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν λοιπῶν διδακτικῶν ἀντικειμένων στοὺς μαθητὲς ὀφείλει πρώτιστα νὰ καλλιεργεῖ τὴν ἐθνικὴ καὶ τὴν θρησκευτική τους συνείδηση, σεβόμενη αὐτονοήτως τὴν ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια, ἀκρίβεια καὶ δεοντολογία.

Ἡ δεύτερη εἰσαγωγικὴ παρατήρηση θὰ ἦταν ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους βασίζεται στὴν κοινὴ καταγωγή, τὴν κοινὴ θρησκεία, τὴν κοινὴ γλώσσα, τὰ κοινὰ ἤθη καὶ τὴν κοινὴ ἱστορικὴ μνήμη. Αὐτὰ εἶναι οἱ πυλῶνες τῆς ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ ταυτότητας. Ὅσο δὲ κραταιότερα τὰ παραπάνω καί εἰδικότερα ἐν σχέσει μὲ τὸ θέμα μας, ὅσο ἰσχυρότερη ἡ ἱστορικὴ μνήμη καὶ ἡ ποιότητα τῆς γλωσσικῆς ἔκφρασης ἑνὸς λαοῦ, τόσο κραταιότερη καὶ ἡ ἐθνική του ὑπόσταση.

Ἡ χώρα μας, μὲ τὴν βαθαίωνη καὶ ἔνδοξη ἱστορία της καὶ τὴν ἰλιγγιώδους πλούτου καὶ κάλλους γλώσσα της, βρέθηκε τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὸ «μάτι τοῦ κυκλώνα» ἑνὸς διεθνοῦς «πειράματος» στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποίησης τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ἐν γένει «νέας ἐποχῆς». Τὸ «πείραμα» αὐτὸ ἔχει ὡς στόχο, μὲ ὄργανο ἐκτός τῶν ἂλλων καί τὸν ἱστορικὸ ἀναθεωρητισμό, νὰ πληγοῦν στὴ ρίζα τοὺς οἱ ἐθνικὲς ταυτότητες, νὰ καταρρεύσουν τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα τῆς ἐθνικῆς ἰδιοσυστασίας τὰ ὁποῖα, ὡς ὑποστηρίζεται , ἐμποδίζουν τὴν λεγόμενη «συναδέλφωση τῶν ἀνθρώπων». Οἱ ἐθνικὲς ταυτότητες νοοῦνται ὡς ἐχθρός, ὡς ἐμπόδιο ποὺ πρέπει νὰ ὑπερβαθεῖ. Συνεπῶς στοχοποιοῦνται ἰδιαιτέρως τὰ ἔθνη ἐκεῖνα στὰ ὁποῖα κρίνεται ὅτι ἐνυπάρχει ἰσχυρὴ αἴσθηση ταυτότητας, γλώσσας, ἱστορίας, παράδοσης, συλλογικῆς μνήμης.

Στὴν ἑλληνικὴ περίπτωση ἡ παραπάνω διεθνὴς τάση ἐκφράζεται καὶ μὲ τὴν θέσπιση σειρᾶς νομοθετημάτων ἐν σχέσει μὲ τοὺς νευραλγικοὺς τομεῖς τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὸ 1974 ἕως καὶ σήμερα, ὁπότε καὶ διαπιστώνουμε τὴν κορύφωση τῆς ἐν λόγῳ προσπάθειας.

Ἂς ἐξετάσουμε πρῶτα τὸν τομέα τῆς Γλώσσας.

 Κατὰ τὴν τριετία 1976-1978, ἐπὶ κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη καὶ στὰ πλαίσια τῆς γενικότερης ἐκπαιδευτικῆς μεταρρύθμισης ποὺ ἐπιχειρήθηκε τότε, καταργήθηκε ἡ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς στὸ Γυμνάσιο καὶ καθιερώθηκε νὰ διδάσκονται μόνο μεταφράσεις. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ἀποκοπῆς τῶν ἑλληνοπαίδων ἀπὸ τὸ γλωσσικό τους παρελθὸν ἐντασσόταν στὴν πολύχρονη καὶ πολύκροτη ἱστορία τοῦ γλωσσικοῦ ζητήματος καὶ οὐσιαστικὰ ἱκανοποιοῦσε τὸ αἴτημα τῆς μιᾶς πλευρᾶς. Τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἀποτέλεσε τὸ προανάκρουσμα καὶ τὸ προηγούμενο γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τὸ 1982, ἐπὶ κυβερνήσεως Ἀνδρέα Παπανδρέου, τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος, ἐν μιᾷ νυκτὶ κυριολεκτικὰ καὶ μὲ τὸν πλέον πρόχειρο, βεβιασμένο καὶ ἐν τέλει πραξικοπηματικὸ τρόπο.

Ἡ ἑπόμενη δεκαετία ἔδρεψε τοὺς καρποὺς τῆς τραγικῆς αὐτῆς ἐπιβολῆς τοὺς ὁποίους δρέπουμε ὡς σήμερα ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω. Μεταξύ τῶν ἐτῶν 1990 ἕως 1993, ἐπὶ κυβερνήσεως Κων/νου Μητσοτάκη, ἐπανέρχεται ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὸ Γυμνάσιο καὶ συντάσσονται νέα ἐγχειρίδια ἀπὸ τὴν ὁμάδα Μπαμπινιώτη. Τὰ ἐγχειρίδια κινήθηκαν σὲ μιὰ ὀρθὴ λογικὴ ἀνθολογώντας κείμενα ἀπὸ ὅλη τὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς βυζαντινῆς περιόδου μὲ πατερικὰ καὶ ὑμνογραφικὰ κείμενα, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐπαρκῆ ἐκπροσώπηση τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου. Τὸ ἐπίπεδο δυσκολίας τῶν κειμένων ἦταν προσαρμοσμένο στὴν ἱκανότητα πρόσληψης τῶν μαθητῶν μέ, ἐνδεικτικά, πρῶτο κείμενο στὴν Α´ Γυμνασίου τὸ εὐαγγελικόν: « Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινὴ καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι». Αὐτὰ ἕως τὴν ἑπόμενη σημαντικὴ ἀλλαγὴ ποὺ συνέβη περὶ τὸ 2000.

Τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἐπὶ κυβερνήσεως Κων/νοῦ Σημίτη, καταργήθηκε ἡ διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας μέσα ἀπὸ ἀρχαία, βυζαντινὰ καὶ λόγια κείμενα καὶ καθιερώθηκε ἡ διαδασκαλία κειμένων κατὰ βάση τῆς ἀττικῆς διαλέκτου. Περὶ τὸ 2002-2003, μαζὶ μὲ τὰ νέα ἀναλυτικὰ προγράμματα σπουδῶν, ἄρχισε ἡ συγγραφὴ νέων σχολικῶν ἐγχειριδίων ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Γυμνασίου. Τὰ ἐγχειρίδια αὐτὰ καὶ εἰδικότερα τὰ τῆς Ἀρχαίας καὶ Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Γραμματείας καὶ τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐν χρήσει ἕως σήμερα, παρουσιάζουν ὁρισμένα κοινὰ χαρακτηριστικά τα ὁποῖα εἶναι τὰ ἑξῆς:

-Ἀνθολόγηση κειμένων πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἀκατάλληλα γλωσσικὰ καὶ νοηματικά. Τὰ παραδείγματα εἶναι δυστυχῶς πολλά. Ὑπάρχει π.χ κείμενο στὴν Γλώσσα τῆς Α′ Γυμνασίου τὸ ὁποῖο ἀπροκάλυπτα ὑμνεῖ τὴν παιδεραστία, ἀναφερόμενο στὸν τριαντάχρονο Σάκη τὸν ὑδραυλικὸ ὁ ὁποῖος ἔχει σχέση μὲ 15χρονη μαθήτρια καὶ αὐτὸ παρουσιάζεται ὡς κάτι τὸ φυσιολογικό. Σὲ ἄλλο κείμενο τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ μετάφραση παρουσιάζονται τὰ προσθετικὰ ἐπιθέματα τὰ ὁποῖα τοποθετεῖ στὸ σῶμα της ἡ ἀρχαία ἑταῑρα προκειμένου νὰ αὐξήσει τὴν ἑλκυστικότητά της καὶ ζητεῖται σὲ ἐρωτήσεις τοῦ βιβλίου νὰ ἀπαριθμήσει ὁ μαθητὴς τὰ χαρακτηριστικά της ἰδεώδους ἑταίρας καθὼς καὶ ποιὰ ἐπιθέματα χρησιμοποιεῖ καὶ σὲ ποιὰ σημεῖα τοῦ σώματος τὰ τοποθετεῖ.

Ἡ γλωσσικὴ συγκρότηση πολλῶν κειμένων εἶναι ἐξαιρετικὰ χαμηλοῦ ἐπιπέδου, ἐξαιρετικὰ συρρικνωμένη. Εἰδολογικὰ δέ, ἔχουμε συχνὰ ἀντὶ κειμένων στὰ βιβλία τῆς Γλώσσας προσπέκτους πιτσαρίας, συνταγὲς μαγειρικῆς, κόμικς ἀμφιβόλου ποιότητας, ἀστρολογικὲς προβλέψεις, στίχους τραγουδιῶν μὲ ἐκφράσεις ἀκατάλληλες καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὴν αἰδῶ τῶν μαθητῶν.

  Ἐπίσης ὑπάρχουν κείμενα στὰ βιβλία τῆς Γλώσσας τοῦ Γυμνασίου γνωστῶν ἀποδομητῶν καὶ ἐν πολλοῖς ἀνθελλήνων συγγραφέων, μὲ ἰσχυρισμοὺς ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία καταπιέζει σλαβόφωνους καὶ μουσουλμανικοὺς πληθυσμοὺς καθὼς καὶ θρησκευτικὲς μειονότητες ὅπως οἱ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά. Ἐπιπροσθέτως στὸ βιβλίο Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Τρίτης Γυμνασίου ἀνθολογεῖται γιὰ πρώτη φορὰ κείμενο πρωθυπουργοῦ ἐν ἐνεργεία τὴν ἐποχὴ ποὺ γράφονται καὶ κυκλοφοροῦν τὰ βιβλία…

-Ἡ παρουσία τῶν μεγάλων κλασσικῶν λογοτεχνῶν εἶναι εἴτε ἀκριβοθώρητη εἴτε ἀντιπαιδαγωγικὰ ἀνθολογημένη. Λογοτέχνες σὰν τὸν Μυριβήλη ἢ τὸν Βενέζη ἢ τὸν Παλαμὰ ἢ τὸν Οὐράνη π.χ ἔχουν ἰσχνὴ παρουσία ἤ, ὅταν ἀνθολογοῦνται, ἐπιλέγεται ὅ, τι ἀκαταλληλότερο γιὰ τὴν μαθητικὴ ἡλικία ἀλλὰ καὶ γενικότερα. Ἐπὶ παραδείγματι, στὸ βιβλίο Νεοελλ. Λογοτεχνίας τῆς Α Γυμνασίου ἀνθολογεῖται διήγημα τοῦ Γρηγορίου Ξενοπουλου μὲ τίτλο Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ, ὅπου μαθαίνουμε γιὰ μιὰ γάτα ἡ ὁποία ἔκανε, θὰ μοῦ συγχωρήσετε παρακαλῶ τὴν ἀσεβῆ ἀναφορά, τὶς ἀκαθαρσίες της στὴν Αγία Πρόθεση. Τὰ σχόλια γιὰ τὴν σκοπιμότητα τῆς ἀνθολόγησης ἑνὸς τέτοιου κειμένου δικά σας…

-Οἱ ἐθνικὲς ἑορτὲς παρουσιάζονται στὰ σχολικὰ βιβλία μὲ τρόπο εἰρωνικό, ὡς ἐθνικιστικά, γραφικὰ ἀπολιθώματα τοῦ παρελθόντος. Ἡ συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν σ’ αὐτὲς ἐμφανίζεται ὡς τέχνασμα γιὰ νὰ χάσουν μάθημα. Οἱ δὲ ἥρωες λοιδωροῦνται ὡς ἐπίσης γραφικές, παλαιολιθικὲς  φιγοῦρες. Δράττομαι ἐδώ της εὐκαιρίας νὰ ἀναφερθῶ στὴν ἐν γένει ἀπαξίωση τῶν θεσμοθετημένων ἐθνικῶν ἑορτῶν στὸ σημερινὸ σχολεῖο. Οἱ γιορτὲς αὐτές,ὑψίστης ἐθνικῆς καὶ παιδευτικῆς ἀξίας, ἔχουν καταστεῖ πάρεργο, πολεμοῦνται μὲ διάφορους τρόπους καὶ συντηροῦνται στὴν παροῦσα μορφή τους ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον μεμονωμένων ἐκπαιδευτικῶν

-Ὁ τρόπος παρουσίασης στὰ βιβλία τῆς Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῶν γραμματικῶν, συντακτικῶν, λεξιλογικῶν φαινομένων καὶ ἀσκήσεων διέπεται ἀπὸ ἀμέθοδο κατακερματισμό. Στόχος επαινετός ως ένα βαθμό εἶναι ἡ ἔμφαση στὴν ἐπικοινωνιακὴ λειτουργία τῆς γλώσσας, ἀλλὰ εἶναι τέτοια ἡ ἔλλειψη ὀρθῆς παρουσίασης καὶ περιεκτικῆς καὶ ὁριοθετημένης διάταξης τοῦ ὑλικοῦ ποὺ οἱ καλὲς προθέσεις δυστυχῶς ἐν πολλοῖς ἀκυρώνονται.

-Στὰ πλαίσια τοῦ μαθήματος τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας ἐξέλιπε ὁλοσχερῶς ὁ εὐαγγελικὸς λόγος καθὼς καὶ τὰ ὑμνογραφικὰ κείμενα ποὺ ὑπῆρχαν στὰ προηγούμενα ἐγχειρίδια. Ἐξέλιπον ἐπίσης οἱ μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ γενικῶς τὰ εὐσύνοπτα, αὐτοτελῆ καὶ εὔληπτα γιὰ ἕνα παιδὶ γυμνασιακῆς ἡλικίας κείμενα. Ἀντ’ αὐτῶν ἀνθολογοῦνται κείμενα τῆς ἀττικῆς διαλέκτου ἰδιαιτέρως δύσκολα καὶ ἄρα ἀπωθητικὰ γιὰ τὸν μαθητὴ ἀπὸ τὴν Α ἀκόμα Γυμνασίου. Ὅσο γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἀπὸ μετάφραση, καταργήθηκε ἡ διδασκαλία κειμένων ποὺ ἔθρεψαν μὲ τὰ νοήματά τους διαχρονικὰ γενιὲς καὶ γενιὲς ἀνθρώπων, ὅπως ἡ Ἀπολογία τοῦ Σωκράτη τοῦ Πλάτωνος. Στὴν θέση τῆς διδασκόταν ἕως πέρυσι ἡ κωμωδία τοῦ Ἀριστοφάνη Ὄρνιθες, ἡ ὁποία σὲ καμία περίπτωση δὲν εἶχε νὰ προσφέρει στὰ παιδιὰ διδάγματα καὶ νοήματα τοῦ ὕψους τῆς Σωκρατικῆς Απολογίας, ἐκτός του ὅτι ὁρισμένα τμήματά της ἦταν ἐξοφθάλμως καὶ ἐπιεικῶς ἀνάρμοστα γιὰ τὸν χῶρο τῆς σχολικῆς τάξης.

Κατόπιν τῶν ἀλλαγῶν αὐτῶν στὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια οἱ ὁποῖες μᾶς ταλανίζουν ἕως σήμερα, ἡ πρόσφατη ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τοῦ ὑπουργείου παιδείας ἀπὸ τὸ 2015 καὶ ἔκτοτε καὶ ἐπὶ τῆς παρούσας κυβέρνησης στοιχεῖται ξεκάθαρα σὲ μιὰ πολιτικὴ ἀπαξίωσης τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας.Ἡ  γλώσσα τῶν εὐαγγελίων, τῆς φιλοσοφίας καὶ τῶν ἐπιστημῶν, ἡ γλώσσα τροφὸς τοῦ πολιτισμένου κόσμου ποὺ διδάσκεται παντοῦ, περιφρονεῖται καὶ τὰ πεινώνεται στὴν ἴδια τῆς τὴν γενέτειρα.Παραλλήλως μὲ τὶς κατὰ καιροὺς σχετικὲς δηλώσεις ἀξιωματούχων ὅτι π.χ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ εἶναι νεκρὴ γλώσσα καὶ μὲ μιὰ συνακόλουθη τεχνητὴ ἀναζωπύρωση τοῦ παλαιότατου γλωσσικοῦ ζητήματος,ἔχουμε καὶ τὴν περσινὴ ἐξαίρεση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀπὸ τὰ ἐξεταζόμενα μαθήματα στὶς προαγωγικὲς καὶ ἀπολυτήριες ἐξετάσεις τοῦ Γυμνασίου.Ἔχουμε ἐπίσης τὴν μείωση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴν Ἃ Γυμνασίου ἀπὸ 3 σὲ 2 ὧρες. Σκοπός εἶναι, ὅπως διατρανώνουν, ἡ ἔμφαση στὴ συγχρονία, στὴν παροῦσα φάση τῆς νεοεληνικῆς γλώσσας ὡσὰν ἡ συγχρονία νὰ προέκυψε ἐν κενῶ καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ μιὰ ἐξελικτικὴ διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἀγνοῶν τὶς παλαιότερες φάσεις τῆς γλώσσας ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσει καὶ τὴν τωρινὴ ὡς ὀργανικῶς προκύπτουσα ἀπὸ αὐτές.

Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸν ἐξίσου πολύπαθο τομέα τῆς ἱστορίας, ἔχουμε νὰ σημειώσουμε τὰ ἑξῆς:

Προιόντος τοῦ χρόνου, ἀπὸ τὴν Μεταπολίτευση καὶ μετά, παρατηρεῖται στοὺς χώρους ἀναπαραγωγῆς ἰδεολογίας,ὅπως ἡ σχολικὴ ἐκπαίδευση, τὰ ΜΜΕ, τὰ Πανεπιστήμια, τὰ Ἰνστιτοῦτα σχεδιασμοῦ τῆς Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς κλπ., μιὰ συγκεκριμένη τάση θεώρησης καὶ διδασκαλίας τῆς ἱστορίας ποὺ ἔχει τὰ ἑξῆς κυρίαρχα χαρακτηριστικά:

Α.Ἀμφισβήτηση τῆς διαχρονικῆς συνέχειας τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν ἀποδομητικὴ σχολὴ τῶν ἱστορικῶν. Ἡ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση δὲν ὑφίσταται γι’ αὐτοὺς πρὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους τὸ 1830.

Β. Πολεμικὴ ἕως καὶ κατασυκοφάντηση τοῦ ἱστορικοῦ ρόλου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῆς πολυσχιδοῦς προσφορᾶς της .Μὲ αὐτὴν τὴν ἐπιδίωξη συναρτᾶται ἄμεσα καὶ ἡ προσπάθεια ὑποβάθμισης τῆς βυζαντινῆς περιόδου.

Γ. Προσπάθεια παρουσίασης τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας ὡς ἑνὸς περίπου πολυπολυτισμικοῦ παραδείσου στὸν ὁποῖο οἱ ὑπήκοοι διῆγον οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ζωὴ χαρισάμενη. Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς ἀντίληψης ποὺ ὑπηρετεῖ βεβαίως σαφεῖς πολιτικὲς ἐπιδιώξεις ἐπιχειρεῖται νὰ ἀμφισβητηθοῦν καὶ νὰ ἀπομειωθοῦν στὴ συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ οἱ γενοκτονίες τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τοὺς Τούρκους :παρουσιάζεται π.χ τὸ παιδομάζωμα ὡς πρωτότυπη μέθοδος στρατολόγησης τῶν Ὀθωμανῶν, ὀνομάζεται ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ συνωστισμὸς στὴν παραλία σύμφωνα μὲ τὸ ἀλήστου μνήμης καὶ 72 πραγματολογικῶν λαθῶν ἐπισεσημασμένων ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν βιβλίο Ἱστορίας τῆς ΣΤ Δημοτικοῦ, οἱ ἥρωες μακεδονομάχοι βαφτίζονται τζιχαντιστὲς καὶ ἄλλα πολλὰ συναφῆ.

Στὴν ὑπηρεσία τῶν παραπάνω στόχων ἐπιστρατεύονται βεβαίως καὶ τὰ διδακτικὰ ἐγχειρίδια, τρανταχτὸ παράδειγμα τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ τὸ προαναφερθέν. Ἡ συστηματικὴ προσπάθεια γενικότερου ἀποχρωματισμοῦ καὶ ἐξασθένησης τῆς σχέσης τοῦ Ἕλληνα μὲ τὴν ἱστορία τοῦ καθὼς καὶ τῶν προκυπτόντων αἰσθημάτων πατριωτισμοῦ ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν διαρκῆ συκοφάντηση τῶν ἠρωικότερων ἱστορικῶν στιγμώντης ἑλληνικῆς ἱστορίας, τὴν προσπάθεια νὰ παρουσιασθεῖ ὅ,τι μελανώτερο μπορεῖ νὰ ἀνευρεθεῖ-κι ἂν δὲν ἀνευρίσκεται νὰ χαλκευθεῖ-, τὴν σπίλωση τῶν ἡρωικῶν μορφῶν. Σύμφωνα μὲ τὴν τάση αὐτή, ἡ τρισχιλιετὴς ἱστορία μᾶς βασίζεται σὲ μιὰ σειρὰ «μύθων» τοὺς ὁποίους οἱ ἐκφραστὲς αὐτοὶ τῆς ὄντως ἐπιστημονικῆς ἱστορίας  θὰ ἀποδομήσουν διαφωτίζοντας ἔτσι τοὺς ἀδαεῖς. Ἡ μέθοδος δὲ ποὺ χρησιμοποιοῦν εἶναι δυστυχῶς ἡ ἴδια καὶ σήμερα ἀλλὰ καὶ διαχρονικά: ἡ ἀποσιώπηση καὶ ἡ προκρούστειοςμεταχειρισή των ἱστορικῶν πηγῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅταν οἱ ἱστορικὲς πηγὲς καὶ ἰδιαιτέρως οἱ πρωτογενεῖς δὲν τοὺς ἐξυπηρετοῦν στὴν στήριξη τῶν ἀπόψεών τους εἴτε τὶς ἀποσιωποῦν, εἴτε τὶς παρουσιάζουν ἀκρωτηριασμένες, κομμένες καὶ ραμμένες κοινῶς κατὰ τὰ μέτρα τους.

Ὅλα τα παραπάνω βρίσκουν δυστυχῶς, πέρα ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια καὶ ἰδίως τὶς σχολὲς ποὺ προετοιμάζουν τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς λειτουργούς, προνομιακὴ ἐφαρμογὴ στὸ χῶρο τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου.

Ἐπικρατεῖ κατὰ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῆς Ἱστορίας ἀλλὰ καὶ ἐν γένει στὸ σχολεῖο ἕνα πνεῦμα ἀμφισβητήσεως τῆς ἑλληνικότητας, ἐπιφυλακτικότητας ἀπέναντι στὸν πατριωτισμὸ ὁ ὁποῖος εἶναι ὕποπτος ἐθνικισμοῦ, ἕνα καθαρὰ ἀντιηρωικὸ πνεῦμα.. Οἱ τιμητικὲς ὑπὲρ τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος παρελάσεις δέχονται ἀνηλεῆ κατασυκοφάντηση καὶ πολεμικὴ καὶ βρίσκονται ἕνα βῆμα πρὶν τὴν κατάργηση. Ἡ τιμὴ στὴν ἑλληνικὴ σημαία ἔχει παύσει πρὸ πολλοῦ μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἔπαρσηςκαι τῆς ὑποστολῆς της. Σὲ κάποιες περιπτώσεις γίνεται ἀνεκτὸ νὰ κυματίζουν στὸ σχολικὸ ἱστὸ κουρελιασμένες καὶ σχισμένες σημαῖες.Ἐσχάτως καθιερώθηκε, στὰ δημοτικὰ σχολεῖα ὁ ὁρισμὸς τοῦ σημαιοφόρου διὰ κληρώσεως καταφέροντας ἕνα ἀκόμη πλῆγμα στὸ πνεῦμα τῆς ἀριστείας καὶ ὑπηρετώντας σαφεῖς στοχεύσεις. Ἡ ἀναφορὰ στὴν πίστη ἐνοχλεῖ καὶ ἐγείρει ἕως καὶ διώξεις.Δυστυχῶς ἐπικρατεῖ στὸ χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης ἕνα εἶδος ἰδεολογικῆς ἀστυνόμευσης γιὰ νὰ μὴν πῶ τρομοκρατίας ποὺ στοχοποιεῖ τὸν ὁποιοδήποτε ἀντιφρονοῦντα, ὅποιον ἐκπαιδευτικὸ ἐμφορείτα ἀνοιχτὰ ἀπὸ τὰ καθ’ἠμᾶς ἰδανικὰ καὶ ὑψώνει φωνὴ διαμαρτυρίας ἔναντί του προωθούμενου ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τοῦ ἀντορθοδόξου πνεύματος.. Τὸ κυρίαρχο ἰδανικὸ ποὺ προβάλλεται εἶναι ἡ πολυθρύλητη διαφορετικότητα καὶ ὁ ἀντιρατσισμός. στὰ πλαίσια τῆς ἐν γένει προωθούμενης πολιτικῆς ὀρθότητας. Βεβαίως ὁ ἀντιρατσισμὸς εὐνοεῖ ὅλους τους ἄλλους ἐκτός των Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων.Πῶς ἀλλιῶς νὰ ἑρμηνεύσουμε π.χ τὸ γεγονὸς ὅτι πρόσφατα καθιερώθηκε κάθε Δεκέμβριο σὲ ὑποχρεωτική, τὸ τονίζω, βάση δι’ἐγκυκλίου τοῦ Ὑπουργείου νὰ ἑορτάζεται σὲ τετράωρη ἐκδήλωση τὸ ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ἐνῶ γιὰ τὰ ἑλληνικὰ ὁλοκαυτώματα τῆς Μικρασίας καὶ τοῦ Πόντου,γιὰ τὰ ὁλοκαυτώματα τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς καὶ τὶς ἡμέρες μνήμης τους δὲν ἀναφέρεται οὔτε λέξη στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο, πολλῷ δέ μᾶλλον τετράωρη ὑποχρεωτικὴ ἐκδήλωση; Τὸ δὲ κεφάλαιο τῆς Ἱστορίας τοῦ Παρευξείνιου Ἑλληνισμοῦ, τῆς Ἱστορίας τοῦ Πόντου ποὺ ὑπῆρχε στὸ βιβλίο Ἱστορίας Θεωρητικῆς Κατεύθυνσης τῆς Γ Λυκείου προσφάτως ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἡ μνήμη τοῦ ὁλοκαυτώματος τῶν Ἑβραίων εἶναι ὑποχρεωτική, οἱ ἐκδηλώσεις τιμῆς τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, προστατῶν τῆς Παοδείας, ποὺ παραδοσιακὰ πραγματοποιοῦνταν στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα τὴν 30 Ἰανουαρίου καθίστανται προαιρετικὲς σύμφωνα μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.

Καὶ ὅλα αὐτὰ ἔχουν δυστυχῶς καὶ συνέχεια. Πρόσφατα ἀνακοινώθηκε τὸ νέο σχέδιο ἀναλυτικοῦ προγράμματος γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας στὴν Ὑποχρεωτικὴ Ἐκπαίδευση, Ἀθμια καὶ Βθμια Ἐκπαίδευση, ἕως καὶ τὴν Ἃ Λυκείου διότι ὑπάρχει δηλωμένη πρόθεση νὰ ἐνταχθεῖ καὶ ἡ Ἃ Λυκείου στὴν Ὑποχρεωτικὴ Ἐκπαίδευση.. Θὰ ἀκολουθήσουν μέσα στὴν ἑπόμενη διετία ἀνάλογες ἀλλαγὲς καὶ στὰ μαθήματα τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Λογοτεχνίας καὶ στὰ διδακτικὰ ἐγχειρίδια. Ἔτσι θὰ ὑπάρξει, ὅπως ἀναφέρεται, μιὰ ὁλοκληρωμένη ματαρρύθμιση στὰ τρία μαθήματα ποὺ διαμορφώνουν τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τῶν ἑλλήνων μαθητῶν: Θρησκευτικὰ-Γλώσσα-Ἱστορία.Ἐδῶ νὰ τονίσουμε πὼς αὐτονοήτως εἴμαστε ὑπέρμαχοι καὶ ἐπιζητοῦμε τὶς μεταρρυθμίσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ βελτίωναν θεματικὰ καὶ μεθοδολογικά το μάθημα τῆς Ἱστορίας καὶ κάθε μάθημα.. Οἱ ὅποιες ὅμως «μεταρρυθμίσεις» κατεδαφίζουν τὸν χαρακτήρα καὶ τὸν σκοπὸ τοῦ μαθήματος τῆς Ἱστορίας ὑπακούοντας στὶς ἰδεοληψίες καὶ τὸν ἐθνομηδενισμὸ τῶν ἐπινοητῶν τους θὰ μᾶς βροῦν ὄρθιους ἀπέναντί τους.

Ἰδοὺ λοιπὸν τὸ τελευταῖο σχέδιο ἀναλυτικοῦ προγράμματος  τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς  Πολιτικῆς γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας, oι ὁποῖες βρίσκουν παντελῶς ἀντίθετη καὶ τὴν Πανελλήνια ἕνωση Φιλολόγων ποὺ ἐξέδωσε καὶ σχετικὴ ἀνακοίνωση ἐκ τῆς ὁποίας ἀντλοῦμε, ἀλλὰ καὶ ἄλλους φορεῖς ὅπως ἡ ΟΛΜΕ καὶ μεμονωμένοι ἐπιστήμονες:

1. Στὸ νέο αὐτὸ σχέδιο ἀναφέρεται ὡς κύριος σκοπὸς τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορίας ἡ ἀνάπτυξη δημοκρατικῆς καὶ ἀνθρωπιστικῆς συνείδησης. Ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ἀναφέρεται ἀρκετὰ ἀργότερα ὡς πάρεργο καὶ μὲ τὴν ἐπεξήγηση ὅτι σκοπὸς τοὺς εἶναι νὰ δημιουργήσουν «μιὰ πλουραλιστικὴ καὶ ἀνεκτικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα». Τὸ τί μπορεῖ νὰ σημαίνει ὁ ὅρος πλουραλιστικὴ καὶ ἀνεκτικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα ἃς τὸ σκεφθεῖ ὁ καθεὶς μόνος του.

2..Τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας μεταβάλλεται ριζικὰ ὡς πρὸς τὸν χαρακτήρα  του καὶ τὸ περιεχόμενό του. Μετατρέπεται σ’ ἕνα διαθεματικὸ ἀντικείμενο χωρὶς συγκεκριμένη ὕλη, τρόπο ἀξιολόγησης καὶ διδακτικὴ μεθοδολογία.Ὁ κάθε ἐκπαιδευτικὸς μπορεῖ νὰ ἀναδιατάσσει τὴν ὕλη κατὰ τὸ δοκοῦν κάνοντας τὶς ἐπιλογὲς ποὺ ὁ ἴδιος ἐπιθυμεῖ καὶ προοθώντας τὶς δικές του ἰδεολογικὲς ἀπόψεις. πάλι κατὰ τὸ δοκοῦν.

3. Ἀποδομεῖται ἡ γραμμικὴ διάταξη τῆς ὕλης ἀπὸ τὸ ἀπώτατο παρελθὸν πρὸς τὴν σύγχρονη ἐποχὴ καὶ ἄρα καὶ ἡ αἴσθηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας καὶ συνακολούθως τῆς καλλιέργειας ἐθνικῆς συνείδησης καὶ ταυτότητας. Ἀντ’αὐτῆς εἰσάγεται ἡ λεγόμενη θεματικὴ ἱστορία μὲ ἑνότητες τοῦ τύπου Πόλεμος, Εἰρήνη, Θέατρο κλπ, χωρὶς αἴσθηση χρονικῆς συνέχειας καὶ ἀλληλουχίας καὶ εἰσάγοντας τὴν πλήρη σύγχυση. Κάτι ἀνάλογο δηλαδὴ μὲ αὐτὸ ποὺ ἐπιχειρεῖται στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

4. Ἡ διδασκαλία τῆς πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς ἱστορίας ἀποδομεῖται πλήρως, καθὼς καὶ ἡ παρουσία τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων καὶ ὁ ρόλος τους στὸ ἱστορικὸ γίγνεσαθαι.

5.Ἀποδομεῖται ὁ ἑλληνικὸς ἱστορικὸς κορμὸς ὡς κέντρο βάρους τῆς διδασκαλίας. Προβάλλονται τὰ ἐπιμέρους καὶ τὰ περιφερειακὰ ἔναντί των βασικῶν ἱστορικῶν ζητημάτων.

6,.Προτάσσεται ἡ Νεώτερη καὶ Σύγχρονη Ἱστορία ἔναντί των λοιπῶν ἱστορικῶν περιόδων, δημιουργώντας ἔτσι τεράστια κενὰ στὶς ἱστορικὲς γνώσεις καὶ τὴν αἴσθηση ἱστορικῆς συνέχειας τῶν μαθητῶν.

7.Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν Πρωτοβάθμια Ἐκπαίδευση το  νέο σχέδιο δημιουργεῖ  ἐπίσης σοβαρότατα ἱστορικὰ καὶ παιδαγωγικὰ ζητήματα. Εἰδικότερα, στὴ Δ' Δημοτικοῦ ἀντικαθίσταται ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Ἱστορία ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ καὶ τὴν τοπικὴ ἱστορία, στὴν Ἐ' Δημοτικοῦ ἀντικαθίσταται ἡ Βυζαντινὴ Ἱστορία ἀπὸ τὴ συρρικνωμένη συνεξέταση τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς καὶ Βυζαντινῆς Ἱστορίας, στὴν ΣΤ' Δημοτικοῦ προβλέπεται ἡ διδασκαλία μιᾶς μεγάλης χρονικῆς περιόδου ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὸν 15ο αἰώνα καὶ τελειώνει στὴ σύγχρονη ἐποχή. Ἔτσι τὸ ἐνδιαφέρον ἑστιάζεται κυρίως στὴν ἵδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους καὶ στοὺς δύο παγκόσμιους πολέμους ἐνῶ θεωροῦνται ἥσσονος σημασίας ἡ τουρκοκρατία καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση.

8. Πολλὰ ἀπὸ τὰ ὀνόματα τῶν διδακτικῶν φακέλλων ποὺ θὰ συνοδεύουν τὴν ἱστορικὴ ἀφήγηση γιὰ κάθε τάξη, ἀλλὰ καὶ τῆς γενικότερης ὁρολογίας εἶναι ἐπιεικῶς φαιδρά: οἱ ὑδαρυλικοὶ ἄθλοι τοῦ Ἡρακλῆ, Ὑπάρχουν κι ἄλλοι: γυναῖκες, παιδιὰ καὶ δοῦλοι,Ἡ ἱστορία εἴμαστε ἐμεῖς, Ὁ παλαιολιθικὸς ἄνθρωπος καὶ τὰ πράγματά του, Χωρὶς ἀντικείμανα δὲν γίνεται ζωή,Ὁ χαλκὸς ἦταν μπροῦντζος τελικὰ καὶ ὑπῆρε σὲ ὃ τὸν κόσμο,Θεοί, χρησμοὶ ἀγῶνες καὶ ζαλισμένες ἱέρειες,Τί ἔκαναν οἱ Ρωμαῖοι στὴν Ἑλλάδα ὅπως λέμε Τί ἔκανες στὸν πόλεμο Θανάση, καὶ πάει λέγοντας.

Ὁρισμένα δὲ ἀπὸ τὰ περιεχόμενα τῶν θεματικῶν φακέλων εἶναι τουλάχιστον περίεργα: Μιὰ ὀθωμανικὴ πόλη τὸ παράδειγμα τῆς Βέροιας. Ἐκχριστιανισμοί: κηρύσσοντας τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στοὺς Βαρβάρους. Πάπες, ἱεραπόστολοι καὶ μοναχοί: ὁ Χριστιανισμὸς στὴ Δύση ἐπιβιώνει καὶ ἐπεκτείνεται.

Διώξεις αἱρετικῶν στὸ Βυζάντιο καὶ στὴν Δύση. Τὸ δὲ παιδομάζωμα στὸν οἰκεῖο φάκελλο περὶ τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας λέγεται καὶ μὲ τὸ τούρκικο ὄνομά του(ντεβσιρμὲ) ἐντὸς παρενθέσεως, ὥστε νὰ ἀποκτήσει ἕναν ἀέρα πολυπολιτισμικότητας καὶ κοσμοπολιτισμοῦ καὶ νὰ ἀμβλυνθοῦν τὰ φρικαλέα αἰσθήματα ποὺ γεννᾶ ἡ μνημόνευσή του στοὺς Ἕλληνες μαθητές, ἀπογόνους ἐκείνων ποὺ ἔχασαν τὰ παιδιὰ τοὺς μέσα ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά τους καὶ τὰ εἶδαν νὰ μετατρέπονται σὲ ἀπηνεῖς διῶκτες τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τὸ « ντεβσιρμέ»,μὲ τὸν ἐμπνευστὴ τοῦ ὁποίου , τὸν Σουλεμάν, ἔχουμε ἐξοικειωθεῖ παρακολουθώντας σὲ συνεχεῖς ἐπαναλήψεις τὶς περιπέτειές του καθὼς καὶ μὲ τὰ λοιπὰ τουρκικὰ σήριαλ. Τὸ ντεβσιρμὲ δὲ ἀπαλείφει ἀπὸ τὸ νοῦ κὰ ἄλλα, πιὸ πρόσφατα παιδομαζώματα γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ ἀκραιφνεῖς ὀπαδοὶ τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ δὲν μᾶς λένε τίποτα στοὺς θεματικούς τους φακέλλους.

9. Ἀναφέρεται ὅτι θὰ διδαχτεῖ ὁ ἑλληνικὸς ἐμφύλιος πόλεμος καὶ ἀκούγονται πολλὰ πρὸς τοῦτο. Ερωτοῦμε: πῶς ἀκριβῶς θὰ διδαχθεῖ ἕνα τόσο πρόσφατο καὶ τόσο τραυματικὸ γεγονός; Μὲ ποιὰ μεθοδολογία; Ποῦ ἀκριβῶς θὰ ἀποδίδει τὸν ἐμφύλιο μιὰ τέτοια ἱστορικὴ ἀφήγηση; Καὶ ποιὸς θὰ διαχειρισθεῖ τὶς συνέπειες  καὶ τὶς ἐντάσεις πού προφανῶς θὰ προκύψουν; Μήπως οἱ μαθητές;

Οἱ στοχεύσεις τῶν παραπάνω εἶναι νομίζουμε προφανεῑς καὶ ἐφόσον τὰ νομοθετήματα αὐτὰ πλήττουν καίρια τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτική, ὅπως ἤδη καταδείχθηκε, συνείδηση τοῦ Ἕλληνα, εἶναι προδήλως ἀντισυνταγματικά, οἱ δὲ συνέπειές τους δυσμενέστατες καὶ διαρκῶς κλιμακούμενες.

 Μέχρι στιγμῆς, ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν καὶ μὲ τὶς μονοτονικὲς καὶ λοιπὲς γλωσσικὲς μεταρρυθμίσεις, τὸν διαρκῶς καλλιεργούμενο ἐθνομηδενισμό, τὴν ἀπαξίωση τῆς ἀριστείας, τὴν εἰκονική, ἄνευ ἀντικρίσματος βαθμολόγηση,τὴν ἀπουσία κάθε σοβαρῆς ἀξιολόγησης διδασκομένων καὶ διδασκόντων ἀλλὰ καὶ ἐπιμόρφωσης τῶν δευτέρων, ἔχουμε καταφέρει νὰ δημιουργήσουμε κυριολεκτικὰ στρατιὲς ἐγγραμμάτων ἀγραμμάτων. Γενιὲς ὁλόκληρες ἀδυνατοῦν νὰ ἐκφραστοῦν μὲ πληρότητα προφορικῶς καὶ γραπτῶς, δυσκολεύονται νὰ ἀναγνώσουν ἀξιοπρεπώς,ἀδυνατοῦν νὰ γράψουν ὀρθογραφημένα, εἶναι πλήρως ἀποκομμένες. ἀπὸ τὴν κατανόηση ὄχι ἀρχαίων ἢ ἐκκλησιαστικῶν κειμένων, ἀλλὰ ἀπὸ λόγια κείμενα τῆς παραδόσεώς μας, ὅπως π.χ Παπαδιαμάντη. Ἡ λατινικὴ γραφὴ καὶ τὰ λεγόμενα greeklish βρίσκονται θριαμβευτικὰ στὸ προσκήνιο καὶ μετὰ ἀναρωτιόμαστε γιατί οἱ πολλάκις ὑπερεκτιμημένες μαθησιακὲς δυσκολίες ἐμφανίζονται νὰ κάνουν θραύση.Οἱ Ἕλληνες μαθητὲς ἔχουν βαθεία ἄγνοια τῆς ἱστορίας τους, ἐνώμεγαλο μέρος τῆς κοινωνίας παρουσιάζει ἄμβλυνση τοῦ πατριωτικοῦ του φρονήματος. Προστεθησομένων καὶ τῶν τωρινῶν σχεδιασμῶν, θὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ μετατροπὴ τοῦ Ἕλληνα σὲ ἕνα ὃν οὐδετερόθρησκο, οὐδετερόγλωσσο,  ἀνέστιο ἱστορικὰ καὶ ὑπαρξιακά, τέλειο ὑπήκοο στὴν αὐτοκρατορία τοῦ ψεύδους τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ἡ καταγραφὴ τῶν παραπάνω ὁπωσδήποτε εἶναι ζοφερὴ ,ἀλλὰ δὲν πρέπει σὲ καμία περίπτωση νὰ μᾶς ἀπελπίζει, οὔτε νὰ μᾶς ἐγκλωβίζει σὲ μιὰ ἁπλὰ καταγγελτικὴ θεώρηση. Ἀντιθέτως ὀφείλει νὰ μᾶς ἀφυπνίζει καὶ νὰ μᾶς κινητοποιεῖ.. Θὰ πρέπει, νομίζουμε, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἐπικεντρωθοῦμε κυρίως στὸ τί μποροῦμε ἐμεῖς νὰ προσφέρουμε στὰ παιδιά μας ποὺ ἔχουν ἀνάγκη μεγάλης πνευματικῆς στηρίξεως. Ἡ ἀφοσίωση στὴν κατήχηση εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ ἐμᾶς, μονόδρομος. Ἡ ἐνημέρωση,  ἡ συσπείρωση καὶ ἡ ἀντίστασή μας εἶναι κινήσεις πρώτης ἀνάγκης. Ὅσοι ἐκπαιδευτικοὶ συνειδητοποιοῦμε τὸ πρόβλημα ἃς συσπειρωθοῦμε καὶ ἃς ἐκφραστοῦμε συλλογικά,, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ σήμερα.Οἱ ἐξ ἠμῶν φιλόλογοι ἃς συνεργαστοῦμε σὲ κοινὲς παρεμβάσεις καὶ στὴν δημιουργία π.χ μιᾶς βάσης δεδομένων ποὺ νὰ περιλαμβάνει κείμενα ἀντάξια της γλώσσας καὶ τῆς παραδόσεώς μας. Οἱ γονεῖς ἃς παρεμβαίνουμε δυναμικὰ καὶ μὲ ἀξιοπρέπεια, μεμονωμένα καὶ συλλογικά, στὸ χῶρο τοῦ σχολείου καὶ ὄχι μόνο καὶ ἃς διεκδικοῦμε μὲ εὐπρέπεια τὰ δέοντα. Ἃς δίνουμε παντοῦ καὶ πάντα τὴν μαρτυρία μας.Τὰ σπίτια μας θὰ πρέπει νὰ στεγάσουν τὸ νέο Κρυφὸ Σχολειό. Αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι τὸ σύνθημά μας. Κρυφὸ Σχολειὸ παντοῦ καὶ πάντα. Ὡς γονεῖς, ὡς παπποῦδες καὶ γιαγιάδες, ὡς ἀνάδοχοι, ὡς συγγενεῖς νὰ μεταδώσουμε στὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουμε στὰ χέρια μᾶς ὅσα ἐμεῖς γνωρίζουμε. Τὰ παιδιὰ δυστυχῶς ἀγνοοῦν ἀκόμα καὶ τὰ βασικά της πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Τὴν προηγούμενη Τρίτη, ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ἔθεσα σὲ ἕνα τμῆμα παιδιῶν τῆς Ἃ Γυμνασίου τὸ ἐρώτημα ἂν γνωρίζουν τί εἶναι τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, τί ἐννοῦμε ὅταν λέμε Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, τί ἑορτάζουμε. Κανένα παιδὶ δὲν τὸ ἐγνώριζε. Μόνο ἕνα ἀγοράκι κάποια στιγμὴ ἀνακάλεσε κάποια στοιχεῖα γιὰ τὴν ἑορτή. Στὴν συνέχεια τῆς συζήτησης ἀρκετὰ παιδιά μου εἶπαν αὐθόρμητα ὅτι Πῶς κυρία νὰ τὸ γνωρίζουμε ἐφόσον ἕξι χρόνια στὸ Δημοτικὸ δὲν κάναμε οὔτε μιὰ φορὰ Θρησκευτικά; Αὐτὸ ποὺ καταγράφω δὲν εἶναι δυστυχῶς σχῆμα λόγου, εἶναι ἀληθὲς καὶ δὲν γράφεται μὲ σκοπὸ νὰ προσβάλει κανένα ἀλλὰ νὰ σκιαγραφήσει μιὰ ζοφερὴ πραγματικότητα. Ἄλλο κορίτσι ποὺ ζητοῦσε ἐπίμονα νὰ πάρει τὸ λόγο μου εἶπε ὅτι εἶχαν ὁδηγίες ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς χρονιᾶς νὰ ρίξουν τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν στὸ κάδο τῆς ἀνακύκλωσης μιᾶς καὶ δὲν θὰ τοὺς χρειαζόταν. Δὲν μπορεῖ ἐδῶ κανεὶς νὰ μὴν πονέσει ἀλλὰ καὶ νὰ μειδιάσει πικρὰ σκεπτόμενος ὅτι ἡ χριστιανικὴ συνείδηση ἐξέλιπε στὰ σχολεῖα καὶ ἀποτελεῖ ἐν πολλοῖς ἀπόρριμμα, ἡ ἀνακύκλωση ὅμως καλὰ κρατεῖ. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐν Ἑλλάδι. Στὴν χώρα τῶν Ἁγίων, τῶν ἡρώων καὶ τῶν μαρτύρων. Περιττεύει βέβαια νὰ εἰπωθεῖ ὅτι ὁλόιδια εἰκόνα ἐπικρατεῖ σὲ ὅ, τί ἀφορᾶ τὶς μεγάλες Ἐθνικὲς Ἐπετείους καὶ τὴν λοιπὴ ἱστορία μας.

Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ στὸ σπίτι λοιπὸν σημαίνει πὼς αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν καὶ πονοῦν τὸ παιδὶ δὲν θὰ περιοριστοῦν μόνο στὴν καλὴ καὶ εὐλογημένη διακονία τῶν ὑλικῶν του ἀναγκῶν, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσουν νὰ βροῦν τὸν κατάλληλο χρόνο νὰ τοῦ διηγηθοῦν αὐτὰ ποὺ δὲν μαθαίνει στὸ σχολεῖο. Δὲν χρειάζονται τίτλοι καὶ πτυχία πρὸς τοῦτο. Ἃς διηγηθοῦμε στὰ παιδιὰ τὶς ἱστορίες τῆς πίστης καὶ τῆς πατρίδας ποὺ ἐμεῖς γνωρίζουμε, ποὺ ἄλλοι μᾶς διηγήθηκαν. Ἃς μεταλαμπαδεύσουμε ὅ, τί ἐνέπνευσε καὶ ἐμπνέει  ἐμᾶς. Ἃς τοὺς μιλήσουμε μὲ ἁπλότητα γιὰ τὶς μεγάλες γιορτὲς τῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ τὰ πρόσωπα τῆς πίστης, γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων μας. Γιὰ ὅσα γνωρίζουμε. ἃ ποῦμε μιὰ προσευχή, νὰ ψάλλουμε μαζὶ ἕνα τροπάριο, τὸ τροπάριο τοῦ ἁγίου του. Νὰ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, συνδυασμένα μὲ τὸ μέλος ποὺ τόσο ἀγαπᾶ τὸ παιδί. Καὶ μετὰ ἃς διαθέσουμε τὸ χρόνο νὰ ἀκούσουμε χωρὶς βιασύνη τὸ παιδί, τὶς ἀπορίες, ἴσως τὶς ὅποιες ἀντιρρήσεις του. Ἃς κάνουμε διάλογο μαζί του. Ἃς εἴμαστε ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς. Ἂν δὲν γνωρίζουμε κάτι δὲν πειράζει. Γνωρίζουμε τόσα ἄλλα ποὺ δὲν τὰ ξέρει τὸ παιδί.Ἃς ξεκινήσουμε ἀπὸ μικρὴ ἡλικία, τότε ποὺ τὸ παιδὶ διψᾶ γιὰ ἀφήγηση. Ἃς τὸ ἐνθουσιάσουμε μὲ τὰ κατορθώματα τῶν ἡρώων τῆς Πατρίδας. Ἃς μεταφέρουμε τὴ χαρὰ τῆς πίστης, τὴ λεβεντιὰ καὶ τὴν ἁγία τρέλα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἡρώων. Σήμερα ἐξέλιπαν οἱ ἱστορίες. Οὐδεὶς ἀφηγεῖται, οὐδεὶς τραγουδᾶ. Ἔτσι ὅμως διασώζεται ἡ παράδοση. Τὰ παιδιὰ διψοῦν γιὰ ἱστορίες, γιὰ δράση καὶ δύναμη, γιὰ συναίσθημα, γιὰ πρόσωπα καὶ βίωμα. Ἀντιδροῦν στὸν ἀπρόσωπο, ξύλινο, ξερὰ ἠθικοπλαστικὸ λόγο ποὺ εἶναι ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν ζωντάνια τῆς ἴδιας της ζωῆς. Κρυφὸ Σχολειὸ λοιπὸν μὲ διήγηση ἱστοριῶν τῆς πίστης, τῆς πατρίδας καὶ τῆς ζωῆς μας, ὄχι γιὰ νὰ φρονηματίσουμε καταναγκαστικῶς, ἀλλὰ γιὰ νὰ μοιραστοῦμε γνήσια καὶ νὰ ἐμπνεύσουμε ἐν ἐλευθερία.

Λέγει ὁ Ἅγιος Παίσιος ὁ Ἁγιορείτης, μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο: «Πᾶνε νὰ ἐξαφανίσουν ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος.Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό; Ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος σήμερα εἶναι μεγάλη ὑπόθεση. Παλιὰ εἴχαμε τὴν φιλοσοφία. Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη μὲ βάση τὴν φιλοσοφία ἀποστόμωσε τοὺς φιλοσόφους. Οἱ φιλόσοφοι ἑτοίμασαν τὸν δρόμο γιὰ τὸν Χριστιανισμό. Τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε στὰ ἑλληνικὰ καὶ διαδόθηκε στὸν κόσμο. Μετὰ οἱ Ἕλληνες προχώρησαν νὰ φωτίσουν καὶ τοὺς Σλαύους. Σὲ μερικοὺς δὲν συμφέρει νὰ ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα. «Μᾶς κάνει κακὸ λένε. Πρέπει νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε».

Στὸν πόνο, τὴν ἀγάπη καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Ἁγίου καὶ ὅλων των Ἁγίων καὶ τῆς Παναγίας μᾶς ἃς προσθέσουμε, ὡς θυμίαμα δεκτόν, καὶ τὸν δικό μας προσωπικὸ καταρτισμὸ καὶ κυρίως τὴν προσωπική μας μετάνοια.

Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

.